Fiskurinn okkar

Svarið við spurningunni úr síðasta bloggi mínu er: Við Ísland og Noreg. Við erum langstærstu fiskveiðiþjóðirnar í Evrópu.

Noregur er ekki í ESB. Haldið þið virkilega að við fáum að halda fullum yfirráðum yfir fisknum okkar ef við göngum í ESB? Fiskurinn okkar er ein helsta ástæða þess að Íslendingar eru meira en velkomnir í ESB. Gjöriði svo vel, segja þeir. Komið til okkar og leyfið okkur að veiða fiskinn ykkar!

Fiskurinn er ennþá mikilvægasta auðlind okkar. Við skulum ekki glata henni.

Hversu aðlaðandi er ESB fyrir Íslendinga?

Það er augljóst að innganga í ESB myndi breyta landbúnaðinum til frambúðar. Viljum við fá, risastór býli? Viljum við að bændur þurfi að bregða búi í hrönnum og fara að gera eitthvað annað? Hvað vilja bændur gera annað? Það er lífsstíll að vera bóndi og flestir þeirra eru ánægðir með þann lífsstíl. Annars væru þeir ekki bændur. Auk þess myndu enn færri borgarbörn hafa tækifæri til að kynnast sveitinni ef býlum fækkaði meira en orðið er. Við erum landbúnaðarþjóð, í sögulegu samhengi. Viljum við glata því alveg?

Svo sé ég ekki hagræðinguna í því að stækka búin en þéna samt jafn mikið...

Ein spurning að lokum: Hvar í Evrópu er fiskur í sjónum? Svar í næsta bloggi.

Sömu tekjur þó búið sé stærra

Pata Pata

Smá upplyfting á erfiðum tímum, í minningu Miriam Makeba:

Þessi útgáfa af laginu með Tito Puente er ekki síðri. Það skemmtilega er að fólk í latnesku Ameríku hefur alist upp við þessa útgáfu og margir telja lagið vera al-latneskt.

 

Skrár tengdar þessari bloggfærslu:

• Pata Pata

Er þetta þér að kenna?

Sumir segja að þetta ástand sem við siglum inn í núna sé okkur öllum að kenna. Við höfum öll tekið þátt í brjálæðinu.

Það er bara ekki satt. Ég tók ekki þátt í því.

Ég keypti mér bíl á þrjúhundruð þúsund krónur, ekki þrjár milljónir eða tíu milljónir.

Afborganir af húsnæðislánunum mínum eru kringum níutíu þúsund krónur á mánuði, ekki tvöhundruð þúsund, þótt það eigi kannski eftir að breytast næstu mánuði.

Ég er ekki með yfirdrátt og hef aldrei verið með.

Ég kaupi aldrei neitt á afborgunum og hef aldrei tekið neyslulán.

Ég keypti ekki hlutabréf í einu eða neinu.

Ég var heldur ekki með ofurlaun. Reyndar fann ég ekkert sérstaklega mikið fyrir góðærinu og ég veit að margir hefðu aldrei vitað að það væri góðæri í landinu ef ákveðnir aðilar hefðu ekki TUGGIÐ það ofan í okkur.

Ég firra mig allri ábyrgð á bankahruninu. Þetta er ekki mér að kenna!

Velkomin í þriðja heiminn!

Það er ekki mjög langt síðan Ísland var þriðjaheimsríki. Mín kynslóð og þær sem á eftir komu muna ekki eftir því. En hafið ekki áhyggjur, það á að bæta úr því!

Alþjóðagjaldeyrissjóðurinn hefur samþykkt lán til Íslendinga. Sjóðurinn hefur ekki gott orðspor, sem m.a. felst í því að hann skilji eftir sviðna jörð hvar sem hann fer yfir. Okkur er gert að draga úr ríkisútgjöldum, annars fáum við ekki lán. Ef það verður gert endar með því að stór hópur fólks hefur ekki efni á að fara til læknis, hvað þá tannlæknis. Foreldrar hafa ekki efni á að senda börnin sín í framhaldsskóla, fullorðið fólk hefur ekki efni á að fara í háskóla og grunnskólinn verður fjárhagslega íþyngjandi. Einstæðir foreldrar ná ekki endum saman (nú þegar eru um 80% þeirra í fjárhagsvandræðum, ef ég fer rétt með) og hafa enga möguleika á að koma undir sig fótunum á eigin spýtur.

Þeim sem þurfa á aðstoð ríkis og sveitarfélaga á eftir að fjölga og hvar er sparnaðurinn í því?!

Þróað ríki eða þróunarríki?

Alveg síðan ég kom heim eftir ársdvöl í ríki sem tæknilega séð telst þriðja heims ríki, þó margir hafi það bara skítsæmilegt þar, fyrir 13 árum síðan, hef ég haldið því fram að Ísland sé mitt á milli þess að vera velferðarríki og þriðja heims ríki. Í mörgum málum erum við nefnilega aftarlega á merinni. Meira að segja tel ég að við séum aftar en mörg þróunarríki t.d. hvað varðar heilbrigðis- og menntakerfið. Vissulega er heilbrigðisþjónustan góð og menntun betri en víðast hvar. En jafnvel í þriðja heiminum á fólk möguleika á því að fá þetta ókeypis. Nú er ég ekki að mæla með tvöföldu kerfi, þvert á móti er ég mjög andsnúin því, en við ættum að taka þetta skrefi lengra og setja upp eitt ókeypis kerfi. Þannig verður komið í veg fyrir að aðeins þeir sem eiga peninga fái skjóta og góða þjónustu og að opinberar stofnanir yfirfyllist af fólki sem þarf að bíða í fimm klukkutíma eftir læknisþjónustu á bráðavaktinni, eða að skólar hafi ekki úr nógu að spila til að ráða kennara með metnað.

En nú lítur út fyrir að landið okkar dragist enn meira aftur úr "hinum" velferðarríkjunum, með sparnaðaraðgerðum ríkisstjórnarinnar í heilbrigðiskerfinu. Það á að skera niður um 10% og eins og okkar hæstvirtu ráðamönnum hefur verið bent á er ómögulegt að spara svona mikið án þess að minnka þjónustuna og segja upp fólki. Velferðarráð Reykjavíkurborgar hefur einnig tilkynnt um niðurskurð, en reynt hefur verið að draga úr alvarleika þess með því að fullyrða að hvorki skerðist þjónustan né þjónustugjöld hækki. Ekki voru þó komnar neinar hugmyndir um hvernig ætti að fara að því.

Nú hefur Alþjóðagjaldeyrissjóðurinn samþykkt að lána okkur fullt af peningum. Í staðinn eigum við að byrja að spara. Vissulega hafa verið tilkynntar sparnaðaraðgerðir í utanríkismálum, og er það vel. Þar sparast eflaust heilmikið. Það hefur líka verið tilkynnt um niðurskurð í heilbrigðiskerfinu, sem er mjög slæmt. Það er alltaf verið að skera niður í heilbrigðiskerfinu og afleiðingarnar eru m.a. þær að margir veigra sér við að leita þangað. Enda ekkert undarlegt þegar fólk þarf jafnvel að leggja út fyrir nauðsynlegum aðgerðum sjálft og fá svo kannski eitthvað endurgreitt síðar.

Svo bíðum við bara eftir niðurskurði í menntakerfinu. Ennþá er menntun aðgengileg fyrir alla, en hvað ætli líði langur tími þar til Háskóli Íslands fer að rukka skólagjöld, sem dæmi? Það er búið að tryggja rétt hans til þess. Það er sagt að grunnskólinn sé ókeypis, en ég borga meira á mánuði fyrir barnið mitt, sem er í 3. bekk, en ég gerði þegar hann var í leikskóla. Ég borga það sama og hjón fyrir frístundaheimilið, sem í velferðarríkjum er ókeypis. Og ég borga álíka bara fyrir hádegismatinn og fyrir mat allan daginn í leikskólanum. Auk þess þarf ég að borga efnisgjald.

Við sjáum fram á erfiða tíma. Margir hafa misst vinnuna og margir ráða ekki lengur við afborganir af skuldum. Á þá líka að bæta niðurskurði ríkissjóðs á okkur?